Bolesław I Chrobry

Boleslaw-I-Chrobry
Bolesław I Chrobry (Wielki) (ur. 967 w Poznaniu, zm. 17 czerwca 1025) – książę Polski od 992 roku, pierwszy koronowany władca Polski (od 1025 roku) z dynastii Piastów, w latach 1003-1004 także książę Czech, jako Bolesław IV.

Był synem Mieszka I, księcia Polski i Dobrawy, czeskiej księżniczki. Objął rządy w 992 roku, wypędzając niedługo potem swoją macochę Odę i przyrodnich braci.

Popierał akcje misyjne Wojciecha Sławnikowica, biskupa praskiego i Brunona z Kwerfurtu. Męczeńską śmierć tego pierwszego (997) i jego rychłą kanonizację wykorzystał niejako do celów politycznych, doprowadzając, na tzw. zjeździe gnieźnieńskim, do utworzenia polskiej metropolii kościelnej w Gnieźnie oraz biskupstw w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu, i tym samym potwierdzenia pełnej samodzielności Polski przez cesarza Ottona III. Po śmierci Ottona III (1002) Bolesław znalazł się w konflikcie z jego następcą, Henrykiem II Świętym, prowadząc z nim długotrwałe wojny (1002-1018), zakończone pokojem w Budziszynie i zajęciem Milska i Łużyc.

W 1018 roku zdobył Kijów, osadzając na ruskim tronie swojego zięcia, Światopełka I. W 1018 lub rok później przyłączył ponownie do państwa polskiego utracone w 981 roku Grody Czerwieńskie. Tuz przed śmiercią (1025), koronował się na pierwszego króla Polski.
Bolesław I Chrobry widnieje na 6 banknotach

1 klik (?)

22 lipca 2019

1 zł

1 października 1938
78 / 105 / 045

20 zł

25 marca 1994
197 / 217 / 101

20 zł

5 stycznia 2012

2 000 zł

1 maja 1977
149 / 201 (a/aa) / 087

2 000 zł

1 czerwca 1979
155 / 201 (b/bb/c/cc) / 087

2 000 zł

1 czerwca 1982
163 / 201 (d/dd) / 087
Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na używanie plików cookies. OKWięcej informacji